CHP’nin 39. Olağan Kurultayı, Aydın’daki bazı “şov ustaları” tarafından haftalarca bir güç gösterisi olarak pazarlanmıştı. Ne var ki Ankara’daki gerçeklik, bu siyasi tiyatro ekibinin yüzüne adeta bir tokat gibi çarptı. Kurultay sonrası tablo, Aydın siyasetinde yıllardır oluşturulmaya çalışılan yapay güç algısının çöktüğünü, üstelik kimsenin bu çöküşü toparlamaya da niyetinin olmadığını açık biçimde ortaya koyuyor.
Aydın’dan bazı isimlerin PM’yi kendi arka bahçeleri gibi şekillendireceği söyleniyordu. Sonuç? Listeye tek bir isim bile sızdıramadılar. Bunca kulis, bunca iddia, bunca “biz hallettik” narası; hepsi bir kurultay sabahında kül olup gitti. Aydın’ın yıllardır “biz belirleriz” havasıyla dolaşanları için bu sonuç, bir başarısızlık değil; düpedüz bir siyasal çöküştür.
Daha da trajikomik olan, bu ekibin gençlik kollarından bir gencin tüzük gereği delegeliğe yazılmasını bile “büyük başarı” diye pazarlamaya çalışması. Mecburiyeti zafer diye yutturmaya çalışan bir siyasi aklın, Aydın’ı nasıl bir noktaya getirdiği aslında tek başına bu örnekle bile ortadadır.
Ankara kulislerinde konuşulan iddialar da cabası: Bazı isimlere verilen görevlerin bir tür “bekleme odası” niteliğinde olduğu, bu pozisyonların işlevinin bile tartışmalı olduğu söyleniyor. Bu, yıllardır partiyi kendi küçük hesaplarına göre dizayn etmeye çalışanların bugün merkez tarafından ciddiye bile alınmadığının göstergesidir.
Aydın’ın yerel aktörlerinin yıllardır sergilediği “şov siyaseti”, kurultay sonrası itibarıyla tamamen duvara tosladı. Partiyi içeriden dizayn etmeye çalışan, yerel gücünü genel merkeze pazarlamaya uğraşan bu küçük ekip, bugün geldiğimiz noktada kendi gölgesine bile hükmedemeyecek bir yalnızlığa itilmiş durumda.
Aydın seçmeni ise bu tabloyu şaşkınlıkla değil, ibretle izliyor. Çünkü uzun zamandır kişisel hırslarla, küçük hesaplarla ve gösterişle yürütülen siyasetin böyle bir sonla karşılaşacağı çok belliydi. Gösteriyle yol açmaya çalışanların, sonu ,Aydın seçmeni ise bu tabloyu şaşkınlıkla değil, ibretle izliyor.
Çünkü uzun zamandır kişisel hırslarla, küçük hesaplarla ve gösterişle yürütülen siyasetin böyle bir sonla karşılaşacağı çok belliydi.
Gösteriyle yol açmaya çalışanların, sonunda kendi yollarını kapatmış olmaları; siyasetin adalet terazisinin bazen çok geç ama çok net çalıştığının kanıtı.
